Martijn Stegink

Alles in huis dat zichzelf slim noemt kwam met een eigen app. De lampen, de verwarming, de speakers, de tv, de camera’s, de deurbel, het slot, de energiemeter, de auto. In de loop van de jaren heb ik een paar keer gekeken naar een manier om dat bij elkaar te brengen. De belofte van die platformen is dat je dingen aan elkaar kunt koppelen: je komt thuis, het is donker, de gordijnen gaan dicht, de lichten gaan aan, de muziek begint te spelen. In de praktijk merkte ik dat ik daar weinig behoefte aan had. Wat ik wilde was eenvoudiger. Niet tien apps voor één huis, maar één plek waar ik zie hoe het huis erbij staat en de paar dingen kan doen die ik elke dag doe.

Ik heb er verschillende geprobeerd: Apple Home, Google Assistant, Homey en Home Assistant. De meeste kostten nog steeds veel werk om in te richten, en de gereedschappen daarvoor waren onhandig. Dus deed ik wat je dan kunt doen: ik richtte elke app zo in dat hij zo makkelijk mogelijk te gebruiken was. En ik gebruikte Google Assistant om ze met mijn stem te bedienen. Tien goed ingerichte apps zijn nog steeds tien apps.

Dan is er het ecosysteem. De meeste van die systemen zijn gebouwd rond hun eigen, en je wordt een richting in geduwd. Daar zitten voordelen aan, en er zitten onderdelen in die niet precies doen wat jij wilt, of niet werken zoals jij wilt, of duur zijn. En soms houden ze gewoon op met werken omdat iemand besloot dat ze niet meer in het ecosysteem passen.

Het idee van een open systeem, waar ik dingen los aan kan koppelen en hoogwaardige componenten kan combineren met goedkope, net wat me uitkomt voor waar ik ze voor nodig heb, sprak me aan. En waar ik bepaal wat past, niet de eigenaar van het ecosysteem.

Dus probeerde ik Home Assistant nog een keer, nu met AI. Het bleek iets heel anders te zijn. In plaats van mijn tijd aan technisch werk te besteden kon ik hem besteden aan hoe ik wil dat dingen werken en hoe ik wil dat ze eruitzien. De configuratie, de code achter een kaart, het controleren of alles nog werkt na een wijziging: dat ging naar de AI. Ik beschrijf, ik kijk, ik zeg wat er niet goed is, en de volgende versie staat er.

In eerste instantie koppelde ik alles wat ik maar kon koppelen, om te zien wat er allemaal kon. Uiteindelijk heb ik misschien wel meer dan de helft weer ontkoppeld. Het gaat mij er alleen om dat de functies die ik gebruik er zijn; de rest is ruis op het scherm en belasting voor het systeem. Onderweg heb ik ook componenten vervangen die beperkingen bleken te hebben die niet op te lossen waren door ze aan een open platform te koppelen. De Google-deurbel maakte plaats voor Reolink, de Google-wifi voor UniFi; de Eufy-camera’s zijn de volgende die vervangen worden. Veel andere, Hue, Tado, de P1-meter, de Gree-airco’s, de Innr-meetstekkers, de Aqara-sensoren en zelfs mijn e-bike en auto, werken prima in een open omgeving en daar ben ik nog steeds blij mee.

Het huis draait nu op Home Assistant, op een kleine virtuele machine op de NAS. Het scherm dat we gebruiken is één dashboard op de telefoon, met vijf tabs: home, verlichting, klimaat, beveiliging, energie. De hometab toont een tegel per kamer met de temperatuur en een paar kleine tekens, een lamp die aan is, het koffieapparaat, de deur die op slot zit. Tik op een kamer en je krijgt alles wat die kamer kan. Een bel in de hoek telt wat aandacht nodig heeft. Het heeft meerdere iteraties gekost voordat ik het naar mijn zin had.

En het doet dingen die geen enkele losse app deed. Elke kamer krijgt een ventileeradvies, op basis van de vochtigheid binnen vergeleken met de lucht buiten, zodat een vochtige kamer op een vochtige dag met rust wordt gelaten. De meetstekkers meten alles, zodat ik zie wat elk apparaat verbruikt en wanneer, en wat het huis verbruikt terwijl niemand iets doet. Aanwezigheid hangt niet af van waar een telefoon voor het laatst was, maar van of hij nog meldt en op de wifi zit, en daar draaien het alarm en de wegstand op. De vakantiemodus zet de meeste elektrische apparaten en de verwarming uit, en zet de verwarming zelf weer aan zodra de koudste kamer onder de zeven graden komt.

Af is het niet, en ik betwijfel of het dat ooit wordt. Er is altijd weer iets nieuws te bedenken en een component toe te voegen. Maar het is nu de interface waarmee we het huis bedienen. Niet uit tien verschillende apps, maar uit één.

Wat je nodig hebt. Home Assistant op iets dat altijd aan staat, een NAS of een kleine computer. De apparaten die je al hebt; de meeste zijn te koppelen. Een AI die bestanden kan lezen en schrijven en Home Assistant kent, en dat doen de meeste. En een duidelijk beeld van wat je wilt zien en doen, want dat deel blijft bij jou.

Laat dan de AI het werk doen. Beschrijf hoe het moet werken en hoe het eruit moet zien, vraag om een voorstel, en laat pas bouwen als je akkoord bent. En vergeet niet een audit door AI te laten doen zodra je denkt dat je klaar bent.